Sportieve camperreizen | een blog

2022 Ierland

Wat als je de camping wel wilt betalen….

maar daar geen gelegenheid voor is....     

Hoe dat zo kwam? Het was de 2e nacht van onze vakantie. Eerst een overtocht per boot, van Duinkerke naar Dover. Een boottocht klinkt romantischer dan het is. Even is het leuk, we zitten buiten aan een picknicktafel en het zonnetje schijnt uitbundig. De kust verdwijnt langzaam uit beeld, de 'flat white' is goed en de meeuwen schreeuwen lekker om ons heen. Na een half uur is de koffie op, komt er een wolkje voor de zon en gaat het harder waaien en is er niks meer te zien. Toch koud, dan maar binnen zitten, maar binnen deint de boot erger dan buiten (of ik heb er meer last van) en word ik toch een beetje misselijk. Nee, ik rij liever dan op een boot zitten en ben blij als Dover in zicht komt, de majestueuze steile witte rotsen zijn een niet te missen landmark. 

Na een flinke rijdag komen we aan in Fishguard, de haven in Wales waar de boot naar Ierland vertrekt. We vinden een eenvoudige maar prima gelegen camping in een plaatsje dichtbij de haven met de geweldige naam Cwm Gwaun. Mijn Welsh is niet zo goed, ik heb dus echt no clue hoe dit uit te spreken. Omdat er geen beheerder is en op een bord staat dat dit mag zoeken we zelf een plekje. We eten, lopen een rondje, slapen heerlijk en staan de volgende ochtend vroeg op omdat de boot om 10 uur vertrekt.

Voor we wegrijden zoeken we uiteraard de campingbeheerder om te betalen. Deze beheerder blijkt vanochtend net zo afwezig te zijn als de avond ervoor. Dat is onhandig. We zoeken naar een brievenbus, een mogelijkheid om ergens geld achter te laten, maar vinden helemaal niks. En dan moeten we echt gaan anders missen we de boot. 

Lastige situatie, maar we rijden toch weg, dan maar zonder betalen. We halen de boot en de camping verdwijnt uit onze gedachten. Later die dag gaat de telefoon. Een Engels telefoonnummer, eigenlijk willen we niet opnemen omdat we verwachten zo'n oplichter aan de lijn te krijgen die perse iets met je computer moet doen. Maar het nummer belt nog een keer, en dan nemen we wel op.

Het blijkt de eigenaresse van camping Gwaun Vale te zijn die hevig ontstemt is dat we niet betaald hebben, ons oplichters noemt en zelfs de politie wil inschakelen. Sjonge... Man blijft gelukkig kalm en probeert de dame aan haar verstand te peuteren dat we echt wel willen betalen, maar dat er geen mogelijkheid was. Wij willen het geld graag overmaken. Ze is nog steeds boos maar stuurt wel een mail met enkel een rekeningnummer, zonder de rest van de benodigde gegevens. Wat dan volgt is een ingewikkelde mailwisseling waarin wij vragen om een IBAN nummer en zij geen idee heeft wat dat is. Ze heeft ook nog nooit gehoord van andere vormen van betalen zoals een tikkie (of hoe dat in het Engels zou moeten heten) en bovendien blijft ze dreigen met politie. Voor alle duidelijkheid: we hebben het hier over 28 euro...

Na wat heen en weer mailen hebben we tenslotte de juiste gegevens en maken we het geld over, met de mededeling erbij dat de politie dus niet meer nodig is. De volgende dag meldt ze zich weer, ze heeft het geld nog steeds niet binnen, en de dag erna weer. We proberen geduldig te blijven en leggen uit dat het een internationale betaling is en dat dat langer duurt voor het op je rekening staat. We sturen een screenshot van onze betaling. En daarna horen we niks meer. Een dankjewel was toch aardig geweest?

Voor de terugweg besluiten we een andere camping te zoeken.

Fietsen in Zuid-Duitse heuvels

De route vanaf de camperplaats Nesselwang:

Fietsen over de via Appia antica

Slagerij op een hoogvlakte

Campo Imperatore: een prachtige hoogvlakte met niets anders dan een slagerij.  

De Campo Imperatore is een enorme hoogvlakte op ongeveer 2000 meter in de regio Abruzzo in de Italiaanse Apennijnen. Behalve de prachtige, ruwe en uitgestrekte natuur is er niks, geen winkeltjes, geen restaurant. Alleen een grote parkeerplaats met een slagerij. Huh? Een slagerij?   

Ja, echt waar. Buiten op het parkeerterrein staan een heleboel grote, professionele barbecues die aan gehouden worden door een jongeman met een gasvlam.  Binnen is een toonbank met de keuze tussen allerlei vlees, heerlijke Italiaanse kaasjes, wijn, bier en brood. Buiten staan lange tafels met bakken waar bij nadere inspectie zout in blijkt te zitten. Je koopt je vlees, voor de echte carnivoren onder ons een walhalla met enorme lappen ongetwijfeld goed rundvlees, speklappen en stokjes met lamsvlees. Je gooit het op de BBQ, strooit er zout op, schenkt je wijn in een plastic bekertje, brood erbij en klaar is je maaltijd!

Het publiek bestaat overwegend uit 'echte' mannen met motoren. Met motorpakken en baarden. Maar ook de camperaars die op de Campo overnachten zie je hier. De geur van het geroosterde vlees is zalig, ook als je niet meer zo'n vleeseter bent zoals ik. 

Een goed concept, zo'n slagerij!



2021 Rome en Abruzzo

Deze zomer is het nog steeds ingewikkeld. Door het coronavirus is steeds niet duidelijk waar we heen kunnen. Bovendien zitten we vast aan een afspraak voor een 2e prik met het vaccin. In juni gaan we dus maar kort, 2 weekjes zuid-Duitsland en Oostenrijk en in september plannen we een langere trip. Drie weken, net genoeg om Rome te bereiken en in Abruzzo ook nog één en ander te zien.

In Italië zijn mondkapjes nog steeds verplicht als we er zijn. In Nederland inmiddels niet meer. We moeten vaak laten zien dat we gevaccineerd zijn, maar alles bij elkaar is het goed te doen.

Rome is een prachtige stad. We staan op een uitstekende camperplaats aan de rand van de stad. Zowel met de fiets als met de tram zijn we er in 20 minuten. Als we met de tram gaan maken we gebruik van de elektrische stepjes die je overal kunt pakken. Dit is makkelijk: app downloaden, gegevens opgeven en koppelen met pay-pal en dan de QR code op de step scannen. De rest gaat vanzelf. Met de fiets doen we de Via Appia, ook erg leuk, op de 2 lekke banden van Steven na.

Route: Köln (D) - Heiterwang (D) - Telfes (A) - Sienna (I) - Ficulle - Rome - Tivoli - Rome (via Appia) - Secinaro/L'Aquila - Campo Imperatore - Campotosto - Castellucio - Norcia- Bevagna- Spoleto - Massa Martana - Orvieto - Modena - Winterthur (S) -Oss (NL)

Overnachten in de tuin van Nederlanders in Toscane

Località Pietrara: midden tussen de olijfbomen slapen en koffie drinken bij Rob en Pien.  

Het leuke van reizen met een camper is dat je ongepland op de meest onverwachte plekken terecht komt. Hoe dat komt? Simpel: je zoekt een plekje om te overnachten. Bij voorkeur een kleine, boeren of mini camping of een camperplaats. Op het kaartje van campercontact zie je iets wat er aardig uit ziet en niet te ver van de weg ligt. Dat wordt 'm dan, dus hup, afslag nemen en dan zijn we er zo. Bij nadere bestudering blijkt dat kleine stukje op het kaartje toch nog een kilometer of tien te zijn, maar goed, we zijn nu onderweg dus rij maar door. Het eerste stuk is de weg een gewone provinciale weg. Al doende veranderd dit in een bochtige bergweg waar je 50 mag. Dan wordt de weg steeds smaller. Nu maar hopen dat er geen tegenliggers komen. Tot zover overkomt het ons regelmatig.

Bij de zoektocht naar Località Pietrara beginnen we ons op dit moment af te vragen of dit wel een goed idee is, vooral omdat het intussen donker begint te worden. Google maps wil ons door een straatje hebben waar we echt niet doorheen passen. We keren om en proberen het een straatje verder opnieuw. We vragen hulp aan een Italiaan die voor de gelegenheid zijn gebutste Fiatje even parkeert en ons via Google Earth laat zien dat we gewoon door moeten rijden, we komen er vanzelf. Dat doen we dan maar, en komen inderdaad na nog wat bochten en de nodige hobbels en bobbels bij het huis waar de camperplaats zou moeten zijn. Tot zover gelukt.

Maar dan... het is donker, er zijn twee opritten die beiden beveiligd zijn met een hek dat op slot zit. Er is geen bel. Ik ga op onderzoek uit en ontdek dat de sleutel van het hek aan de binnenkant in het slot zit. Ik kan het slot dus gewoon open maken en doe dat, na enige aarzeling, tenslotte toch maar. Ik loop voorzichtig en al roepend het terrein op, naar het huis toe. Als ik naar binnen kijk en iemand zie zitten klop ik op het raam. De dame in kwestie reageert gelukkig op mijn vraag (in het Engels) of het klopt dat hier een camperplaats is. Ze komt naar buiten en al snel blijkt dat we in het Nederlands kunnen communiceren. En dan gaat het verder allemaal heel gemakkelijk.

De bewoners van het huis blijken Nederlanders te zijn die hier een groot deel van het jaar wonen, Pien en Rob Back. In hun mooie tuin is een kleine plekje gereserveerd voor één camper. Deze mogelijkheid bieden ze via campercontact aan omdat ze dat leuk vinden. Ze zijn zelf ook camperaars, hun eigen camper staat in de tuin onder een mooi afdakje. Pien verwelkomt ons en legt uit dat de hekken op slot zijn vanwege de zwijnen. Die wroeten anders de hele tuin om. We parkeren onze bus op het aangewezen plekje en genieten van een rustige nacht.

De volgende ochtend komt ook Rob zich even voorstellen. We worden uitgenodigd voor een kop koffie bij het zwembad, wat we graag doen natuurlijk. Tijdens de koffie horen we meer over het leven van deze twee bijzonder aardige en gastvrije mensen. Ze zijn wat ouder dan wij en wonen al 20 jaar op dat mooie plekje. Onze onaangekondigde aankomst was ook voor hen een verrassing natuurlijk. Het was handiger geweest om even te bellen van te voren. De 4 camperplaatsen die op campercontact staan zijn er niet, dit heeft Rob er ooit niet helemaal goed op gezet. Hier lachen we gezamenlijk om, internet en aanverwante zaken zijn geen hobby begrijpen wij.

Wel een hobby is de olijfboomgaard die op hun terrein ligt. Elk jaar aan het einde van september oogsten Rob en Pien de olijven uit eigen tuin. Met de oogst gaan ze naar een boer die de olijven voor ze perst. Bij een goede oogst houden ze 70 tot 80 liter fantastische, extra vierge, olijfolie over. Voor eigen gebruik, maar omdat het afgelopen jaar een goed jaar was had Pien nog een flesje olijfolie over voor de onverwachte bezoekers, die daar heel blij mee zijn. Wel moeten we beloven dat we het door haar gemaakte etiket nog uitprinten thuis en op de fles plakken. En dat doen we natuurlijk!

Het voelt heel bijzonder om hier te zijn. We zijn echt te gast in de tuin van gastvrije mensen die dit doen omdat ze het leuk vinden en er geen enkel commercieel belang bij hebben. Na een uitstekende koffie (espresso natuurlijk!) gaan wij verder met onze reis richting Rome, en belt Pien een restaurantje in de buurt voor de lunch. 

Je vindt dit bijzondere plekje op campercontact: https://www.campercontact.com/nl/italie/umbrie/ficulle/52857/localita-pietrara

UPDATE:
Inmiddels hebben we de olie geproefd en die is inderdaad heel erg lekker en onvergelijkbaar met olie uit de supermarkt.

 

KOKEN in de CAMPER: AGV maar dan anders

KOKEN in de CAMPER: Gnocchi met spinazie en pesto